Pewnie, tylko ja tak mam, że ostatnio wszystko mnie denerwuje. Dlaczego tak jest?
Bo denerwują mnie rady, wyszukany styl życia innych ludzi. Panoszenie się porad opartych o stylizację, które są ciekawe, ale dla szarego człowieka nieosiągalne przez ceny. Rady typu tak możesz ubierać się, powtórz to w tańszym wydaniu. Mój zmysł estetyczny odrazu mówi: NIE, bo to tak jak z torebką ze skaju z naklejonym plastikowym znaczkiem Chanel-oropne. Rzeczy projektantów są w tak wysokich cenach, że niedostępne dla zwyczajnego człowieka, a czajenie się i wyszukiwanie kodów rabatowych? Na to zapracowany człowiek nie ma czasu i nawet jak zdobędzie taki kod to i tak cena jest za wysoka. Nie rozumiem tego, bo dlaczego obraz kogoś interesującego często nie osiąga ceny wysokiej, a rzecz zaprojektowana często tak. Sekret tkwi w pieniądzach i tym, że projektanta często popierają bogaci ludzie. Chyba jestem idealistką, bo coraz bardziej męczy mnie podział i granicę. Nigdy nie uważałam się za kogoś gorszego. Moja miara to to, co masz w sercu i czy potrafisz coś od siebie. Szaro biała sukienka przy okazji marudzenia, ale to listopad i wypada marudzić i się buntować, bo często popierając, niszczymy ideały.
Sukienka jak na stare czasy o bardzo ciekawym fasonie. Spodobał mi się kołnierz i komentarz, który dostałam na Instageamie: Disnejowska księżniczka, chodzi o sukienkę i nie o mnie, żeby nie mylić. A swoją drogą to miło w moich latach dostać taki komplement.
