Szukamy go od chwili narodzin, a później zastanawiamy się, czy w ogóle jest. Jestem osobą wierzącą, w głębi siebie wiem, że Bóg jest i spogląda na mnie. Myślę, że nie jest tak krytyczny, jak myślimy. Chce, żebyśmy się rozwijali, nie krzywdzili nikogo, interesowali się ludźmi, którzy są obok, a zwłaszcza tymi, którzy są słabsi. Zostawiali wór dukatów, a to miejsce zapełniali swoimi doznaniami, kolorem, zainteresowaniami. Wszystkim tym, co nas cieszy i co chcemy rozwijać. To zabierzemy do niego, siebie. Kogoś, kto jest zamknięty w beżowym pudełku:) i później będzie wypuszczony na wolność. Często zastanawiam się, czy to nagroda, czy wieczność może być męcząca, dlatego uważam, że chociaż jest się zmęczonym i najchętniej trwalibyśmy w pozycji horyzontalnej, to jednak trzeba zapełniać siebie różnymi pomysłami, marzeniami i do tego dążyć, bo tak rozwijamy się my, osobniki zamknięte w tym ciasnym pudełku. Myślę, że Bóg jednak liczył na to, że zostawimy Raj:)wybierzemy cięższe życie, bo ono nas rozwinie i nie będziemy tylko mówiącymi lalkami, to chyba ta tajemnica życia moim zdaniem:)
Nie mam wyjątkowego talentu, ale to, co mam staram się systematycznie ćwiczyć. Barwy, kolory i moja wyobraźnia, to chcę zabrać.
Moje drzewo życia.
